Zabiegi rekonstrukcyjne

W rekonstrukcji piersi z użyciem implantu chirurg zwykle najpierw umieszcza pod skórą lub mięśniem klatki piersiowej ekspander tkankowy i stopniowo go wypełnia, a następnie wymienia go na docelowy implant wypełniony solą fizjologiczną lub silikonem. W rekonstrukcji z tkanek własnych (płatowej) pierś odtwarza się z tkanek pacjentki — skóry, tłuszczu i naczyń krwionośnych pobranych z brzucha, pleców, ud lub pośladków (techniki takie jak płat DIEP, TRAM czy płat z mięśnia najszerszego grzbietu); płat może pozostać połączony z pierwotnym ukrwieniem albo zostać zespolony z naczyniami w klatce piersiowej technikami mikrochirurgicznymi. Rekonstrukcja implantem oznacza krótszą operację i szybszy powrót do zdrowia, ale wiąże się z ryzykiem m.in. zakażenia, gromadzenia się płynu (seroma), pęknięcia implantu i przykurczu torebkowego. Rekonstrukcja płatowa może dawać bardziej naturalny wygląd i odczucie oraz zastąpić tkanki uszkodzone przez radioterapię, lecz operacja trwa dłużej i niesie ryzyko m.in. krwawienia czy częściowej martwicy tkanek. Radioterapia może utrudniać gojenie zrekonstruowanej piersi, dlatego rekonstrukcję niekiedy odracza się w czasie.