Terapia fotodynamiczna (PDT)

Leczenie przebiega w dwóch etapach. Najpierw podaje się fotouczulacz — dożylnie, doustnie lub bezpośrednio na skórę. Przez kolejne 24–72 godziny lek jest usuwany z większości zdrowych komórek, ale pozostaje skoncentrowany w komórkach nowotworowych. Następnie leczony obszar naświetla się: lampą lub laserem bezpośrednio na zmianę skórną, a w przypadku guzów wewnątrz ciała — światłem prowadzonym przez cienkie światłowody, które wprowadza się endoskopem. Aktywowany lek wytwarza reaktywną formę tlenu niszczącą komórki; PDT może też uszkadzać naczynia krwionośne odżywiające guz i pobudzać układ odpornościowy do jego zwalczania. Zabieg wykonuje się zwykle ambulatoryjnie; można go powtarzać i łączyć z innymi metodami leczenia. Główne ograniczenia to płytkie wnikanie światła — duże lub głęboko położone guzy odpowiadają słabo — oraz przejściowa nadwrażliwość na światło: po porfimerze sodu skóra i oczy pozostają wrażliwe na światło przez około sześć tygodni, dlatego trzeba unikać silnego oświetlenia. Miejscowe działania niepożądane to m.in. oparzenia, obrzęk, ból i blizny; pozostałe zależą od leczonej okolicy.