Zindywidualizowane szczepionki mRNA (neoantygenowe)

Leczenie zaczyna się od zsekwencjonowania DNA z usuniętego guza i porównania go z DNA zdrowych komórek pacjenta. Algorytmy komputerowe wybierają do 34 neoantygenów — fragmentów białek powstających wskutek mutacji i obecnych wyłącznie w nowotworze — po czym dla tego jednego chorego syntetyzuje się nić mRNA z ich „przepisami”. Po wstrzyknięciu własne komórki pacjenta przez krótki czas produkują te fragmenty i prezentują je układowi odpornościowemu, który uczy się rozpoznawać komórki noszące te same znaki szczególne — czyli komórki guza. W badaniu INTerpath-001 1137 chorych otrzymywało przez około rok albo szczepionkę (do dziewięciu dawek co trzy tygodnie) razem z pembrolizumabem — inhibitorem punktów kontrolnych, który „zdejmuje hamulce” z limfocytów T — albo sam pembrolizumab. Połączenie szczepionki wskazującej układowi odpornościowemu cel z lekiem odblokowującym wywołaną odpowiedź to sedno całego programu; producenci nie odnotowali nowych sygnałów dotyczących bezpieczeństwa poza znanymi z wcześniejszych badań.