Przeszczepienie allogeniczne komórek krwiotwórczych

Dawcę dobiera się, porównując antygeny zgodności tkankowej HLA — białka obecne na większości komórek organizmu; im większa zgodność, tym większa szansa na przyjęcie przeszczepu, a najlepszym dawcą jest zwykle zgodny brat lub siostra. Chory otrzymuje najpierw leczenie kondycjonujące — wysokodawkową chemioterapię z napromienianiem całego ciała lub bez niego, a w tzw. przeszczepieniach o zredukowanej intensywności ("mini-przeszczepieniach") schematy o niższych dawkach — po czym komórki macierzyste dawcy podaje się dożylnie. W kolejnych tygodniach zasiedlają one szpik i odbudowują zarówno wytwarzanie krwi, jak i układ odpornościowy. Ponieważ nowy układ odpornościowy pochodzi od innej osoby, może atakować pozostałe komórki białaczkowe (efekt przeszczep przeciw białaczce), ale może też zwrócić się przeciw zdrowym tkankom chorego, wywołując chorobę przeszczep przeciw gospodarzowi (GvHD). Może ona wystąpić w pierwszych miesiącach (postać ostra) lub później (postać przewlekła); leczy się ją steroidami i innymi lekami hamującymi odporność. Powrót do zdrowia jest długi: pełne odtworzenie odporności może trwać od roku do dwóch lat, a chory pozostaje pod ścisłą opieką specjalistyczną.