Leki antyangiogenne
Leki antyangiogenne blokują tworzenie nowych naczyń krwionośnych, których guz potrzebuje do pozyskiwania tlenu i substancji odżywczych — nie atakują komórek nowotworowych bezpośrednio. Większość działa na sygnał VEGF lub jego receptory; wśród przykładów NCI wymienia bewacyzumab, sunitynib i sorafenib. Ponieważ raczej spowalniają wzrost guza, niż zabijają jego komórki, podaje się je zwykle długoterminowo i często łączy z innymi metodami leczenia.
Jak działa
Guz lity nie może urosnąć powyżej kilku milimetrów ani dawać przerzutów bez własnego ukrwienia, dlatego komórki nowotworowe wysyłają sygnały chemiczne — przede wszystkim białko VEGF — które skłaniają okoliczne naczynia krwionośne do wypuszczania nowych odgałęzień w stronę guza. Leki antyangiogenne przerywają ten proces w różnych punktach: część to przeciwciała monoklonalne (jak bewacyzumab), które wiążą samo białko VEGF i uniemożliwiają mu aktywację receptora; inne to małe cząsteczki (jak sunitynib czy sorafenib), które blokują receptor lub białka przekazujące sygnał dalej.
Pozbawiony nowych naczyń guz rośnie wolniej. NCI podkreśla, że leki te raczej hamują powiększanie się nowotworu, niż go niszczą — dlatego leczenie jest zwykle długotrwałe i często kojarzone z chemioterapią lub innymi lekami. Działania niepożądane odzwierciedlają rolę, jaką sygnały naczyniowe pełnią także w zdrowych tkankach: opisywano krwawienia, zakrzepy, nadciśnienie tętnicze, gorsze gojenie ran i białkomocz.
Stosowana w
Wątroba, drogi żółciowe wewnątrzwątrobowe
C22
bewacyzumab stosuje się w skojarzeniu z immunoterapią w chorobie zaawansowanej
Jajnik, jajowód
C56-C57
bewacyzumab z chemioterapią i w leczeniu podtrzymującym to uznana opcja
Szyjka macicy
C53
bewacyzumab dołączony do chemioterapii to uznana opcja w chorobie zaawansowanej